Zondag

Het water stroomt in een straal de gleuf binnen. Met een klik kleurt het lampje rood en het wachten kan beginnen. Gedachten stromen als de straal water binnen. Adventus; paars; het knopje was toch rood; Sinterklaas; school; bijzaak; profielwerkstuk? Je kijkt toch liever naar het stromende water dan dat je de gedachtenstroom toelaat.

Het lampje is niet langer rood en je laat de straal water dit keer in een gat verdwijnen. Het kleurt bruin/oranje. Als je niet beter wist zou je denken dat de herfst het water binnen gedrongen was, maar het is toch echt honingthee.

Natuurlijk zitten op zo'n moment alle deuren dicht. Twee handen heb je vol met hetzelfde ding, en je kan geen kant op. Je dwingt jezelf tot denken, wat doe je in zo'n situatie. Sesam open u, werkt niet. Dan ben je dankbaar dat de lieve Heer je ellebogen heeft gegeven. Het dienblad kantelt, net als de kopjes; suiker en theepot. Je baalt ervan dat de zwaartekracht bestaat.

Drie deuren en een halfuur verder sta je voor de grootste opgave van je dag. Je moet met het dienblad de trap op. Nooit eerder kwam het in je op de treden van de trap te tellen, maar nu doe je het. Gewoon omdat het kan. Gewoon, omdat je nog zover moet. Gewoon, omdat je een dienblad in je handen hebt. Nog nooit eerder heeft de leuning, rechts van je, zo naar je gelonkt. Dapper stap je verder, 12, 13, 14..

Natuurlijk zitten op zo'n moment.. inderdaad, alle deuren dicht. Je vraagt; roept; schreeuwt; tiert en je krijgt contact. Dit doe je drie keer en je vraagt je af waarom de volumeknop is ontworpen.

Dit alles doorsta je met liefde.
Gewoon, omdat het zondag is.

Time after time

I hear the clock tick

confusion

flashback

almost left behind

suitcases of memories,

time after time

sometimes it pictures me

if you're lost

you can look

and you will find yourself

time after time

after the picture fades

and darkness has turned to grey

you're wondering

time after time

De wegen van jouw leven

Herinner je die ondergaande zon,
de ochtend dat de dag zo mooi begon.
Bereid je maar vast voor, op de dag dat alles beter wordt.

Je loopt argeloos rond, en je kijkt wel wat er komt.
Jouw leven kan niet stuk, je weet gewoon dat alles lukt.
Het zijn de wegen van jouw leven.

Je dromen reizen uit 't diepe water en nemen langzaam
vaste vormen aan. Alles wat je zoekt, dat komt terecht,
alles wat je wenst, dat krijg je echt. Alles wat je liefhebt,
wordt vanzelf aan jou gehecht.

Verspil geen enkele seconde en streef ze na.
Het zijn de wegen van jouw leven.

Leuk is anders

Het had een euforisch moment moeten zijn..
vanmorgen om half 10.
Ik legde de pen neer, ik besefte dat het over was en een gevoel van opluchting; van blijdschap; van euforie
had aanwezen moeten zijn..
maar het kwam niet.

Toch zeker een paar weken van: de huishoudelijke klusjes legaal kunnen ontlopen; zo weinig mogelijk opstap gaan; clausterfobische momenten ervaren in een hokje van 3 bij 5, waren allen afgesloten bij het neerleggen van de pen..
en het euforische moment bleef weg.

Ik sprong niet op de tafel van blijdschap; ik gleed niet van de relingen van de trap; ik zong tijdens het fietsen in de regen geen 'I'm walking on sunshine'.

Het zal wel komen omdat die toetsen niet gingen zoals ik het in gedachten had..

Even niet spelen

Al weken heeft Jip niks van zijn buurmeisje Janneke gehoord. Waar zou ze toch uithangen? Jip heeft Janneke al heel vaak gebeld, maar ze had het altijd te druk. Jip is boos. Je kan het toch niet te druk hebben om te spelen? Vandaag heeft Jip er genoeg van. Hij kruipt door het gat in de heg en belt aan bij Janneke. Moeder doet open. 'Janneke kan even niet komen spelen, Jip. Ze heeft het te druk.' Maar hier neemt Jip geen genoegen meer mee. Hij kruipt door moeder haar benen en rent de trap op. 'Janneke, kom je mee spelen in de bladeren?!', roept Jip. Als hij de deur van haar kamertje open doet, ziet hij Janneke zitten, gebogen over een paar boeken. 'Wat doe jij nou?', vraagt Jip verbaasd. Maar dan herkent Jip de blik in Janneke haar ogen. 'Ooh, je hebt natuurlijk tentamenweek! Waarom zei je dat niet meteen! Dan had ik tenminste geweten dat je een maand lang in quarantaine zou leven...'