ShouldI stay or should I go?

Het zou de avond worden.
Tweede kerstdag, de stapavond voor velen.
En als ik zeg voor velen, bedoel ik ook echt veel. Denk aan een goeie vechtscène uit Alexander en tel beide legers dan bij elkaar op, dan heb je heel veel mensen. Zoveel ongeveer.

Al deze vele mensen zochten die tweede kerstdag de discotheek op. Elk met een andere missie. Al bij de garderobe was de rij te lang. Je zag mensen twijfelen, should I stay or should I go?
Toch maar stayen, want er zijn vast anderen die zullen gaan. Niets was minder waar. Een rondje door de discotheek deed je beseffen dat iedereen had besloten te blijven en het deed jou afvragen waarom je was gebleven.

Een kleine anderhalf uur later, had je dan eindelijk voldoende witte wijn gehad. Je voelde dat de alcohol zijn werk deed en het aantal mensen werd een stuk minder. Of zag je er juist meer? Het kon je aandacht in ieder geval niet meer trekken, en je hoste mee met de grote groep mensen, ter bescherming van je voeten. Zolang je op het ritme meesprong, wist je dat ze niet op jouw voeten gingen staan.

Op het moment dat je dacht dat het de avond was, wist je niet dat het ergste nog moest komen. De busreis. Vele mensen moesten met dezelfde bus. En als ik zeg vele, dan bedoel ik ook velen. Denk aan het aantal veren dat in een kilo passen en verdubbel dat. Zoveel ongeveer. Toen de bus verscheen, drukten de velen (uit Alexander) tegen de velen (veertjes in een kilo). Als je op dat moment je voeten van de grond had gelicht, was je vast en zeker blijven hangen. Toch kwam je in de bus. Waar je je voeten tijdens het hossen had weten te beschermen, waren ze op dat moment geruïneerd.

Toch werd het de avond. Het was weer te gezellig, te laat en de volgende morgen te vroeg.

Let it snow

Het leek een dag als alle anderen. Het was donker, koud en het waa.. het waaide niet! Dit zou een geweldige dag worden. Janneke sprong uit haar bed, opende haar rolluik en keek de donkerte in. Zo snel als het enthousiasme gekomen was, zo snel kwam ook de tegenzin. Janneke zag de kou tegen de ramen en besloot niet te gaan fietsen.

Tijdens het ontbijt keek zij haar vader lief aan en was ze verzekerd van een warm ritje richting Leeuwarden. In de auto luisterden vader en Janneke naar de radio die onzin uitkraamde. 'In Friesland wordt ten zeerste afgeraden om de weg op te gaan. Sneeuwschuivers worden ingezet om de weg begaanbaar te maken..' Lachend keken Janneke en vader elkaar aan, wat een onzin. Tot nu toe was er nog maar een enkel vlokje voorbij gedwarreld!

Eenmaal in Leeuwarden aangekomen veranderde de situatie volledig. Er was geen doorkomen aan en op de trottoirs lagen meters sneeuw. Janneke keek haar ogen uit en vader mopperde. Nog maar net op tijd kwam Janneke bij school aan en vader kwam te laat op zijn werk. Achteraf gezien had het beter andersom kunnen zijn.

Toen Janneke de school binnenstapte, was het beangstigend rustig. De bel ging en Janneke snelde zich naar de les. Echter, waar was de leraar? Janneke liep terug naar de kantine waar ze Jip en de anderen zag. De bussen bleken niet te rijden en behoorlijk wat klasgenootjes konden de school niet bereiken. Janneke dacht aan haar fiets, die stond in te sneeuwen en zij vreesde..

Haar bange voorgevoel werd waarheid. Er werd sneeuwvrij gegeven. Om toch niet volledig nutteloos op school rond te hangen, ging Janneke met haar kunstklasje nog even schilderen. Er werd foute kerstmuziek geluisterd en de leraar bracht koffie en thee. Maar het bange gevoel van Janneke ging niet weg. Ze wist wat haar te wachten stond en niet veel later moest ze er aan geloven.

Met aarzelende stappen ging Janneke met Jip naar buiten. Ze waren goed ingepakt en keken angstig naar de grote jongens die sneeuwballen gooiden. Gelukkig gooiden ze niet op hen en ze kwamen bij de fiets aan. Deze stond tot de trappers in de sneeuw en Janneke wist dat het nog een lange rit ging worden.

Het hele stuk door Leeuwarden liepen Jip en Janneke. Het was doodeng. Het hele openbare leven leek zich binnen te bevinden, want Leeuwarden was uitgestorven. Toen Jip afsloeg, stond Janneke er alleen voor. Het sneeuwde. Het was koud en Janneke voelde zich verschrikkelijk. Het leek alsof ze nooit thuis zou komen. Om toch nog enige vrolijke gedachten toe te laten, zong ze Let it snow, om vervolgens meteen een ander nummer in te zetten.

Met de gedachte dat ze thuis een sneeuwpop kon bouwen, fietste Janneke dapper door. Maar hoe dichter ze bij haar huis kwam, hoe minder sneeuw er lag. Pas op dat moment besefte Janneke hoe afgelegen ze woonde.

Het heerlijk avondje

Het heerlijk avondje is gekomen en Nederland keert weer huiswaarts. Het gezellig samenzijn kan beginnen, ongedwongen al dat niet licht gedwongen.

Zo zit ook een familie van zes man sterk gezellig, ongedwongen te gourmetten. Normaal gesproken zitten zij niet langer dan een half uur aan tafel voor het avondeten, dus mag dit samenzijn een ware proef worden genoemd. Als het startsein is gegeven, smijten vijf man het eten op de gloeiend hete plaat. Opperman van de familie kijkt gelukzalig toe en gaat iets rustiger van start. Dit bleek achteraf de meest verstandige keuze van de avond.

Ze eten; ze lachen; ze praten; ze eten meer. Als moeder even weggaat, vragen de kinderen zich verbaasd af waar moeder heen is. Moeder keert weer terug en zegt onschuldig dat ze de bel hoorde. Het meest naïeve kind van de familie wil best even bij de deur gaan kijken en stapt met beide benen zowel in de grap als in de zak met cadeaus.

Langzamerhand kleuren de wangen van iedereen roder en gaat het eettempo omlaag. Wanneer de familie een uur om de tafel zit met z'n allen, prijzen zij zichzelf voor het feit dat ze nog steeds zo gelukkig met elkaar omgaan en er wordt gelachen. De gedichten worden nabesproken en alleen de opperman eet nog. Weer kunnen zij concluderen dat de opbouw van het eettempo verkeerd is verdeeld en er wordt gelachen.

Na het eten keert iedereen richting huiskamer om daar heel huiselijk een film te kijken. De banken worden verschoven, de plaatsen worden verdeeld en iedereen nestelt zich in zijn plekje. Naarmate de film vordert, gaan de ogen meer dicht zitten. Een voorstel voor thee wordt hartelijk afgeslagen en ook ander etenswaar wordt vriendelijk al dan niet fel afgewezen.

Nog nooit was Sinterklaasavond zo cliché verlopen.

Zondag

Het water stroomt in een straal de gleuf binnen. Met een klik kleurt het lampje rood en het wachten kan beginnen. Gedachten stromen als de straal water binnen. Adventus; paars; het knopje was toch rood; Sinterklaas; school; bijzaak; profielwerkstuk? Je kijkt toch liever naar het stromende water dan dat je de gedachtenstroom toelaat.

Het lampje is niet langer rood en je laat de straal water dit keer in een gat verdwijnen. Het kleurt bruin/oranje. Als je niet beter wist zou je denken dat de herfst het water binnen gedrongen was, maar het is toch echt honingthee.

Natuurlijk zitten op zo'n moment alle deuren dicht. Twee handen heb je vol met hetzelfde ding, en je kan geen kant op. Je dwingt jezelf tot denken, wat doe je in zo'n situatie. Sesam open u, werkt niet. Dan ben je dankbaar dat de lieve Heer je ellebogen heeft gegeven. Het dienblad kantelt, net als de kopjes; suiker en theepot. Je baalt ervan dat de zwaartekracht bestaat.

Drie deuren en een halfuur verder sta je voor de grootste opgave van je dag. Je moet met het dienblad de trap op. Nooit eerder kwam het in je op de treden van de trap te tellen, maar nu doe je het. Gewoon omdat het kan. Gewoon, omdat je nog zover moet. Gewoon, omdat je een dienblad in je handen hebt. Nog nooit eerder heeft de leuning, rechts van je, zo naar je gelonkt. Dapper stap je verder, 12, 13, 14..

Natuurlijk zitten op zo'n moment.. inderdaad, alle deuren dicht. Je vraagt; roept; schreeuwt; tiert en je krijgt contact. Dit doe je drie keer en je vraagt je af waarom de volumeknop is ontworpen.

Dit alles doorsta je met liefde.
Gewoon, omdat het zondag is.

Time after time

I hear the clock tick

confusion

flashback

almost left behind

suitcases of memories,

time after time

sometimes it pictures me

if you're lost

you can look

and you will find yourself

time after time

after the picture fades

and darkness has turned to grey

you're wondering

time after time

De wegen van jouw leven

Herinner je die ondergaande zon,
de ochtend dat de dag zo mooi begon.
Bereid je maar vast voor, op de dag dat alles beter wordt.

Je loopt argeloos rond, en je kijkt wel wat er komt.
Jouw leven kan niet stuk, je weet gewoon dat alles lukt.
Het zijn de wegen van jouw leven.

Je dromen reizen uit 't diepe water en nemen langzaam
vaste vormen aan. Alles wat je zoekt, dat komt terecht,
alles wat je wenst, dat krijg je echt. Alles wat je liefhebt,
wordt vanzelf aan jou gehecht.

Verspil geen enkele seconde en streef ze na.
Het zijn de wegen van jouw leven.

Leuk is anders

Het had een euforisch moment moeten zijn..
vanmorgen om half 10.
Ik legde de pen neer, ik besefte dat het over was en een gevoel van opluchting; van blijdschap; van euforie
had aanwezen moeten zijn..
maar het kwam niet.

Toch zeker een paar weken van: de huishoudelijke klusjes legaal kunnen ontlopen; zo weinig mogelijk opstap gaan; clausterfobische momenten ervaren in een hokje van 3 bij 5, waren allen afgesloten bij het neerleggen van de pen..
en het euforische moment bleef weg.

Ik sprong niet op de tafel van blijdschap; ik gleed niet van de relingen van de trap; ik zong tijdens het fietsen in de regen geen 'I'm walking on sunshine'.

Het zal wel komen omdat die toetsen niet gingen zoals ik het in gedachten had..

Even niet spelen

Al weken heeft Jip niks van zijn buurmeisje Janneke gehoord. Waar zou ze toch uithangen? Jip heeft Janneke al heel vaak gebeld, maar ze had het altijd te druk. Jip is boos. Je kan het toch niet te druk hebben om te spelen? Vandaag heeft Jip er genoeg van. Hij kruipt door het gat in de heg en belt aan bij Janneke. Moeder doet open. 'Janneke kan even niet komen spelen, Jip. Ze heeft het te druk.' Maar hier neemt Jip geen genoegen meer mee. Hij kruipt door moeder haar benen en rent de trap op. 'Janneke, kom je mee spelen in de bladeren?!', roept Jip. Als hij de deur van haar kamertje open doet, ziet hij Janneke zitten, gebogen over een paar boeken. 'Wat doe jij nou?', vraagt Jip verbaasd. Maar dan herkent Jip de blik in Janneke haar ogen. 'Ooh, je hebt natuurlijk tentamenweek! Waarom zei je dat niet meteen! Dan had ik tenminste geweten dat je een maand lang in quarantaine zou leven...'

True colors

De eens zo gouden zomer zon,
maakt nu een mistige morgen zilver.

Waar eerst groene bladeren een boom maakten,
wordt nu een pad bedolven onder een bronzen laag

De ene kleur
vervangt de andere.

Echte kleuren vervangen elkaar niet,
ze gaan in elkaar over,

zoals de zomer in de herfst is over gegaan.

love

To live without my music, would be impossible to do.
Cause my music pulls me threw.

Music was my first love, and it will be my last

Minder

Minder leerstof, meer diepgang!
Less is more!
Multum, non multa!

Winst

Het was een gure zaterdagmiddag. De temperatuur was te laag, de wind gierde om het veld, maar de vaste supporters stonden dapper hun jongens aan te moedigen. Zo waren ook vier van een zeskoppige familie uitgerukt om broer- zoonlief aan te moedigen.

Zoals gezegd, het was koud en onze jongens stonden achter, 1-2. Om het allemaal nog erger te maken, werd de 1-3 er ingetrapt via een rebound. Verschrikkelijk. Vele supporters keerden richting de kantine. Alleen een goede derde helft kon dit verlies nog draaglijk maken.

De vier koppen bikkelden zich door de laatste minuten heen. En toen kwam het. Hun broer- zoonlief, normaliter verdediger, ging naar voren bij een corner. Het was alles of niets. Bij de tweede paal stond hij te wachten op de perfect aangespeelde bal. De bal kwam in een boog, hij schoof naar rechts en weer naar links, tot hij recht onder de bal stond. Het hoofd ging naar voren, precies op het moment dat de bal daar was. En toen. De verdediger. De broer. De zoon. Hij scoorde. Drie momenten lang dachten de vier koppen dat de bal in het zijnet viel. Ze knipperden allen met hun ogen. Wat was hier gebeurd?

Hij liep op z'n gemak terug, want dit doelpunt, de 2-3, stelde niks voor. Een high five deed de vier koppen echter beseffen dat het waarlijk was gebeurd. Hij had gescoord. Slechts vijf minuten na het gemaakte doelpunt, barstten zij uit in een gejuich en gegil.

Het eindsignaal klonk en onze jongens hadden verloren.
Maar onze jongen niet.

Koken

Het belangrijkste ingrediënt dat ik erin stop is
liefde
en dat vergeet iedereen.
maar liefde gaat toch echt door de maag.

Dromen

omdat het kan.
willen.
kunnen.
doen.

Verloren

Tegenwoordig kan je, als je een beetje geld hebt, naar de maan. Je kan zien waar je vrienden zijn, als je een leuk mobieltje hebt. En je zou drieduizend-achthonderd-tweeëntachtig nummers op je iPod kunnen zetten, ook al luister je er maar 6 per dag. Toegegeven: je bent blijven hangen bij de mp3-speler die op batterijen loopt. En niet zomaar batterijen, nee, het soort batterijen dat na een half uur leeg is. En als je dan een interview hebt, verwijt je jezelf dat je niet een iPod hebt. Want zo'n muziekdoosje kan vast en zeker wel een gesprek opnemen, zonder halverwege af te slaan.

In de hoop dat je ouders zo cool zijn dat ze een bandrecorder hebben, haal je het huis overhoop. Maar helaas, je ouders zijn niet cool. Je bent verloren. Het feit dat je weigerde een iPod te kopen omdat daar wel vierduizend-driehonderd-zesentachtig nummers opkonden, nekt je nu.

Janneke (die van Jip)

Janneke loopt in de tuin en verveelt zich. Maar wat ziet zij daar in de heg? Er zit een klein gaatje in de heg. Wat zou er aan de andere kant van de heg zijn, denkt Janneke. Een groot paleis? Een grote boom vol chocola? De prins op het witte paard? Janneke gaat op de grond zitten en kijkt door het gaatje in de heg. Zij ziet een klein neusje. En een kein mondje. En twee kleine oogjes. Er zit een jongetje aan de andere kant van de heg. Kom je bij me spelen, vraagt Janneke. Ik zal door het gat kruipen, zegt Jip. Hij steekt eerst zijn hoofd door het gat. En dan zijn ene arm. En daarna zijn andere arm. Maar dan zit Jip vast. Janneke trekt aan de armen van Jip. Plotseling schiet Jip los en samen vallen ze in de tuin van Janneke. En zo gebeurt het dat Jip en Janneke samen spelen.