Busperikelen

Ze pakte het bakje met de salade uit haar plastic tas. Ik zag dat mevrouw XL naast haar, de blik strak naar voren hield gericht. Waarschijnlijk stond mevrouw XL al enkele weken onder druk van een of ander dieet, en de aanblik van het slaatje maakte dat haar buik knorde.

Ze bestudeerde het slaatje rustig en zag dat de deksel vies was geworden in de plastic tas. Ongestoord likte zij met haar vinger de deksel schoon. Mevrouw XL haar buik rommelde, maar haar blik bleef strak naar voren gericht.

Toen de deksel grondig schoongemaakt was, viste ze het lepeltje uit het slaatje. Uitgebreid slikte zij met haar tong over het lepeltje. Een smakkend en zuigend geluid ging door de bus. Ook mevrouw XL moet dit niet zijn ontgaan, maar noch knipperde zij met haar ogen, noch week haar blik af naar het slaatje.

Zij begon nu het slaatje leeg te lepelen. Alsof het een automatisme voor haar was, bleef het lepeltje van het bakje naar de mond gaan. Inmiddels gromde de buik van mevrouw XL. Gelukkig was het bakje snel leeg gelepeld en je hoorde de hele bus een diepe zucht slaken. Inclusief de buik van mevrouw XL.

De ideale oplossing

Jip heeft Janneke alweer een tijdje niet gezien. Jip weet waarom niet, Janneke heeft twee weken terug uitgelegd dat ze toetsen moet maken. Jip begrijpt dat wel, hij mag nu twee weken lang niet met Janneke spelen. Boven zijn bed heeft hij veertien vierkantjes getekend en elke keer dat hij wakker wordt, zet hij een kruisje in een vierkantje. De vierkantjes zijn bijna allemaal vol, maar Jip verveelt zich. Wat moet hij zonder Janneke doen?

Jip kijkt naar buiten en ziet de sneeuw liggen. Moeder zegt tegen hem dat hij wel een sneeuwpop kan maken. Jip trekt zich warm aan en gaat met gezonde tegenzin naar buiten. Brrr wat is het koud! Toch begint Jip met het maken van een sneeuwpop. Wat is hij jaloers op Janneke dat ze lekker binnen zit, op haar warme slaapkamer!

Vanuit haar slaapkamerraam ziet Janneke dat Jip een sneeuwpop aan het maken is. Wat is ze jaloers op hem. Hij mag lekker buiten in de sneeuw zijn creativiteit uiten in het maken van een pop. Verlangend kijkt ze naar de steeds groter wordende bal die Jip maakt. Jip zet drie ballen op elkaar, alle drie van verschillende grootte. Boos gooit ze haar schrift door de kamer en vervloekt met tranen in haar ogen de toetsweek.

Maar wat doet Jip nu!?

Jip geeft een harde trap in de maag van zijn sneeuwpop. 'Stomme pop!' schreeuwt hij uit. 'Ik heb het koud en ik wil op de warme slaapkamer van Janneke zitten en ik wil jou niet maken!' Boos stampt hij de pop kapot en gaat naar Janneke haar huis. Daar staat Janneke al bij de deur, warm aangekleed. 'Jij mag voor mij leren en dan ga ik die sneeuwpop bouwen, Jip. Jij schrijft morgen gewoon mijn naam boven de toets en dan komt het allemaal goed!' roept Janneke blij.

Mag het licht uit?

Het eerste wat ze zag die morgen, waren de felle, rode cijfers van de wekkerradio. Ik ben minstens vijf uren te laat voor mijn werk, was de eerste gedachtenstroom. Ze sloot haar ogen weer en poogde haar gedachten op een rij te zetten. Dat de eerste gedachte het werk was, was opmerkelijk te noemen. Want het gebeuk van houthakkers; het gezoem van bijen en het gedraai van molens was toch moeilijk te negeren. Tussen het lawaai door bedacht ze dat ze niet hoefde te werken en de ogen bleven gesloten.

Met de hoop dat de geluiden wegbleven opende ze niet veel later weer haar ogen. Het rode licht fluoriseerde inmiddels en de kamer draaide. Ze wist dat het een lange ochtend zou worden. Het opstaanproces was lang het moeizaam maar ze doorstond het dapper. Ze wist dat ze straks mensen onder ogen moest komen. Scherpte was wat ze wilde, maar het kwam maar niet.

Wat wel scherp was, was het licht. En dat bleef zo. Om het ontnuchteringsproces in werking te stellen, besloot ze te gaan lopen. Gelukkig was ze niet de enige met opstartingsproblemen en het werd een familiewandeling. Het licht bleef fel.

Ze had bij die tweede moeten stoppen.