ShouldI stay or should I go?

Het zou de avond worden.
Tweede kerstdag, de stapavond voor velen.
En als ik zeg voor velen, bedoel ik ook echt veel. Denk aan een goeie vechtscène uit Alexander en tel beide legers dan bij elkaar op, dan heb je heel veel mensen. Zoveel ongeveer.

Al deze vele mensen zochten die tweede kerstdag de discotheek op. Elk met een andere missie. Al bij de garderobe was de rij te lang. Je zag mensen twijfelen, should I stay or should I go?
Toch maar stayen, want er zijn vast anderen die zullen gaan. Niets was minder waar. Een rondje door de discotheek deed je beseffen dat iedereen had besloten te blijven en het deed jou afvragen waarom je was gebleven.

Een kleine anderhalf uur later, had je dan eindelijk voldoende witte wijn gehad. Je voelde dat de alcohol zijn werk deed en het aantal mensen werd een stuk minder. Of zag je er juist meer? Het kon je aandacht in ieder geval niet meer trekken, en je hoste mee met de grote groep mensen, ter bescherming van je voeten. Zolang je op het ritme meesprong, wist je dat ze niet op jouw voeten gingen staan.

Op het moment dat je dacht dat het de avond was, wist je niet dat het ergste nog moest komen. De busreis. Vele mensen moesten met dezelfde bus. En als ik zeg vele, dan bedoel ik ook velen. Denk aan het aantal veren dat in een kilo passen en verdubbel dat. Zoveel ongeveer. Toen de bus verscheen, drukten de velen (uit Alexander) tegen de velen (veertjes in een kilo). Als je op dat moment je voeten van de grond had gelicht, was je vast en zeker blijven hangen. Toch kwam je in de bus. Waar je je voeten tijdens het hossen had weten te beschermen, waren ze op dat moment geruïneerd.

Toch werd het de avond. Het was weer te gezellig, te laat en de volgende morgen te vroeg.

Let it snow

Het leek een dag als alle anderen. Het was donker, koud en het waa.. het waaide niet! Dit zou een geweldige dag worden. Janneke sprong uit haar bed, opende haar rolluik en keek de donkerte in. Zo snel als het enthousiasme gekomen was, zo snel kwam ook de tegenzin. Janneke zag de kou tegen de ramen en besloot niet te gaan fietsen.

Tijdens het ontbijt keek zij haar vader lief aan en was ze verzekerd van een warm ritje richting Leeuwarden. In de auto luisterden vader en Janneke naar de radio die onzin uitkraamde. 'In Friesland wordt ten zeerste afgeraden om de weg op te gaan. Sneeuwschuivers worden ingezet om de weg begaanbaar te maken..' Lachend keken Janneke en vader elkaar aan, wat een onzin. Tot nu toe was er nog maar een enkel vlokje voorbij gedwarreld!

Eenmaal in Leeuwarden aangekomen veranderde de situatie volledig. Er was geen doorkomen aan en op de trottoirs lagen meters sneeuw. Janneke keek haar ogen uit en vader mopperde. Nog maar net op tijd kwam Janneke bij school aan en vader kwam te laat op zijn werk. Achteraf gezien had het beter andersom kunnen zijn.

Toen Janneke de school binnenstapte, was het beangstigend rustig. De bel ging en Janneke snelde zich naar de les. Echter, waar was de leraar? Janneke liep terug naar de kantine waar ze Jip en de anderen zag. De bussen bleken niet te rijden en behoorlijk wat klasgenootjes konden de school niet bereiken. Janneke dacht aan haar fiets, die stond in te sneeuwen en zij vreesde..

Haar bange voorgevoel werd waarheid. Er werd sneeuwvrij gegeven. Om toch niet volledig nutteloos op school rond te hangen, ging Janneke met haar kunstklasje nog even schilderen. Er werd foute kerstmuziek geluisterd en de leraar bracht koffie en thee. Maar het bange gevoel van Janneke ging niet weg. Ze wist wat haar te wachten stond en niet veel later moest ze er aan geloven.

Met aarzelende stappen ging Janneke met Jip naar buiten. Ze waren goed ingepakt en keken angstig naar de grote jongens die sneeuwballen gooiden. Gelukkig gooiden ze niet op hen en ze kwamen bij de fiets aan. Deze stond tot de trappers in de sneeuw en Janneke wist dat het nog een lange rit ging worden.

Het hele stuk door Leeuwarden liepen Jip en Janneke. Het was doodeng. Het hele openbare leven leek zich binnen te bevinden, want Leeuwarden was uitgestorven. Toen Jip afsloeg, stond Janneke er alleen voor. Het sneeuwde. Het was koud en Janneke voelde zich verschrikkelijk. Het leek alsof ze nooit thuis zou komen. Om toch nog enige vrolijke gedachten toe te laten, zong ze Let it snow, om vervolgens meteen een ander nummer in te zetten.

Met de gedachte dat ze thuis een sneeuwpop kon bouwen, fietste Janneke dapper door. Maar hoe dichter ze bij haar huis kwam, hoe minder sneeuw er lag. Pas op dat moment besefte Janneke hoe afgelegen ze woonde.

Het heerlijk avondje

Het heerlijk avondje is gekomen en Nederland keert weer huiswaarts. Het gezellig samenzijn kan beginnen, ongedwongen al dat niet licht gedwongen.

Zo zit ook een familie van zes man sterk gezellig, ongedwongen te gourmetten. Normaal gesproken zitten zij niet langer dan een half uur aan tafel voor het avondeten, dus mag dit samenzijn een ware proef worden genoemd. Als het startsein is gegeven, smijten vijf man het eten op de gloeiend hete plaat. Opperman van de familie kijkt gelukzalig toe en gaat iets rustiger van start. Dit bleek achteraf de meest verstandige keuze van de avond.

Ze eten; ze lachen; ze praten; ze eten meer. Als moeder even weggaat, vragen de kinderen zich verbaasd af waar moeder heen is. Moeder keert weer terug en zegt onschuldig dat ze de bel hoorde. Het meest naïeve kind van de familie wil best even bij de deur gaan kijken en stapt met beide benen zowel in de grap als in de zak met cadeaus.

Langzamerhand kleuren de wangen van iedereen roder en gaat het eettempo omlaag. Wanneer de familie een uur om de tafel zit met z'n allen, prijzen zij zichzelf voor het feit dat ze nog steeds zo gelukkig met elkaar omgaan en er wordt gelachen. De gedichten worden nabesproken en alleen de opperman eet nog. Weer kunnen zij concluderen dat de opbouw van het eettempo verkeerd is verdeeld en er wordt gelachen.

Na het eten keert iedereen richting huiskamer om daar heel huiselijk een film te kijken. De banken worden verschoven, de plaatsen worden verdeeld en iedereen nestelt zich in zijn plekje. Naarmate de film vordert, gaan de ogen meer dicht zitten. Een voorstel voor thee wordt hartelijk afgeslagen en ook ander etenswaar wordt vriendelijk al dan niet fel afgewezen.

Nog nooit was Sinterklaasavond zo cliché verlopen.