Het zou de avond worden.
Tweede kerstdag, de stapavond voor velen.
En als ik zeg voor velen, bedoel ik ook echt veel. Denk aan een goeie vechtscène uit Alexander en tel beide legers dan bij elkaar op, dan heb je heel veel mensen. Zoveel ongeveer.
Al deze vele mensen zochten die tweede kerstdag de discotheek op. Elk met een andere missie. Al bij de garderobe was de rij te lang. Je zag mensen twijfelen, should I stay or should I go?
Toch maar stayen, want er zijn vast anderen die zullen gaan. Niets was minder waar. Een rondje door de discotheek deed je beseffen dat iedereen had besloten te blijven en het deed jou afvragen waarom je was gebleven.
Een kleine anderhalf uur later, had je dan eindelijk voldoende witte wijn gehad. Je voelde dat de alcohol zijn werk deed en het aantal mensen werd een stuk minder. Of zag je er juist meer? Het kon je aandacht in ieder geval niet meer trekken, en je hoste mee met de grote groep mensen, ter bescherming van je voeten. Zolang je op het ritme meesprong, wist je dat ze niet op jouw voeten gingen staan.
Op het moment dat je dacht dat het de avond was, wist je niet dat het ergste nog moest komen. De busreis. Vele mensen moesten met dezelfde bus. En als ik zeg vele, dan bedoel ik ook velen. Denk aan het aantal veren dat in een kilo passen en verdubbel dat. Zoveel ongeveer. Toen de bus verscheen, drukten de velen (uit Alexander) tegen de velen (veertjes in een kilo). Als je op dat moment je voeten van de grond had gelicht, was je vast en zeker blijven hangen. Toch kwam je in de bus. Waar je je voeten tijdens het hossen had weten te beschermen, waren ze op dat moment geruïneerd.
Toch werd het de avond. Het was weer te gezellig, te laat en de volgende morgen te vroeg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten