Gespannen stond ze daar aan de start. De rechter schaats was goed in het ijs geschopt en ze stond doodstil. Bam. Het startschot werd gelost en daar ging ze. De start had niet beter gekund en ze ging. Ze ging hard. Slag na slag. Na de eerste bocht kwam er het besef dat ze nog minstens 30 rondjes vol moest houden. Maar op de achtergrond hoorde ze het publiek. Hard reed ze langs de oranje waas en ze hoorde hen juichen, schreeuwen, wat een aanmoediging. Ze kon hen niet teleurstellen.
Links. Rechts. Links.
Bocht na bocht ging het goed en ze ging sneller. De geluiden om haar heen vervaagden, de finish kwam in zicht. Haar tegenstander was ze allang uit het oog verloren, alleen die lijn zag ze nog voor zich. Ze ging harder.
Rechts. Links. Rechts.
Gaan.
De waas verdween nu volledig en de lijn was op nog geen meter voor haar. Haar laatste slag zou ze maken en ze zou winnen en ze zou een gouden plak binnen halen en gehuldigd worden en voor het leven bijgeschreven worden in de boeken en..
en ze werd wakker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten